به گزارش پایگاه خبری تحلیلی «سلسله نیوز»، طیبه امیریپور استاد حوزه علمیه و کارشناس دینی نوشت: واقعه غدیر تنها یک رویداد تاریخی نیست، بلکه منشور جامعی از معارف و آموزههای اسلامی است. یکی از مهمترین آموزههای غدیر در مکتب امیرالمؤمنین علی(ع)، اخلاص، خدا محوری و حرکت در مسیر رضای الهی است. شخصیتی که سراسر زندگی او از آغاز تولد در خانه خدا تا لحظه شهادت، در راه خدا و برای خدا سپری شد و همین ویژگی، آن حضرت را به الگویی کامل برای همه انسانها در همه عصرها تبدیل کرده است.
امیرالمؤمنین(ع) در تمام مراحل زندگی، رضای الهی را بر هر منفعت شخصی ترجیح داد و هیچگاه از یاد خدا غافل نشد. تمامی رفتارها، تصمیمها و مجاهدتهای آن حضرت بر محور بندگی خداوند شکل گرفت و همین اخلاص، جایگاهی بیبدیل برای ایشان در تاریخ اسلام رقم زد. زندگی امام علی(ع) نمونهای روشن از پیوند ایمان، عمل و مسئولیتپذیری در مسیر الهی است.
جلوههای این اخلاص را میتوان در عرصههای مختلف زندگی آن حضرت مشاهده کرد. حضور در میدانهای سخت جهاد، دفاع از اسلام و ایستادگی در برابر دشمنان دین، همگی با انگیزهای الهی و به دور از هرگونه منفعتطلبی صورت میگرفت. همین روحیه سبب شد مجاهدتهای آن حضرت در نگاه پیامبر اکرم(ص) ارزشی ماندگار و فراتر از محاسبات معمول پیدا کند.
پس از رحلت پیامبر اسلام(ص)، با وجود تصریحهای متعدد درباره جایگاه ولایت و جانشینی امیرالمؤمنین(ع)، حق مسلم آن حضرت نادیده گرفته شد. با این حال امام علی(ع) برای حفظ اصل اسلامو صیانت از کیان امت اسلامی، صبر و مدارا را برگزید و سالها از حق شخصی خود چشم پوشید. این رفتار نشان داد که در مکتب غدیر، مصالح اسلام و رضای الهی بر خواستههای فردی مقدم است.
یکی از اصول بنیادین مکتب علوی، قیام برای خدا و انجام امور با نیت الهی است. آموزههای دینی نیز بر همین حقیقت تأکید دارند که ارزش اعمال انسان به نیت و انگیزه او بستگی دارد. هرگاه کاری برای خدا انجام شود، از محدودیتهای مادی فراتر میرود و مشمول برکات و عنایات الهی میشود.
در فرهنگ غدیر، حتی اگر انسان در مسیر حق تنها بماند، وظیفه دارد راه الهی را ادامه دهد و از انجام تکلیف دست نکشد. امیرالمؤمنین(ع) با رفتار و سیره عملی خود این حقیقت را به پیروانش آموخت که ملاک موفقیت، انجام وظیفه الهی است، نه تعداد همراهان و نه دستاوردهای ظاهری. چنین نگاهی روحیه استقامت و پایداری را در انسان تقویت میکند.
بر اساس این آموزه، پیروان مکتب غدیر میآموزند که همه اعمال و فعالیتهای فردی و اجتماعی خود را با نیت الهی انجام دهند. در این صورت حتی سادهترین کارهای روزمره نیز رنگ عبادت به خود میگیرد و ارزش معنوی پیدا میکند. چنین انسانی در برابر سختیها و ناکامیهای ظاهری نیز دچار یأس و ناامیدی نمیشود، زیرا هدف او جلب رضایت خداوند است.
حاکم شدن نگاه الهی بر فعالیتهای اجتماعی، آثار و برکات فراوانی در جامعه به همراه دارد. هنگامی که انگیزهها بر پایه اخلاص و خدمت شکل بگیرد، مسئولیتها از حالت تکلیف صرف خارج شده و به فرصتی برای رشد و تعالی تبدیل میشوند. در چنین شرایطی، معیار ارزشگذاری افراد نه منافع شخصی، بلکه میزان خدمت صادقانه به جامعه خواهد بود.
جامعهای که فرهنگ «قیام لله» را سرلوحه خود قرار دهد، از بسیاری آسیبها و اختلافات مصون خواهد ماند. در این جامعه، رقابتهای ناسالم، خودنماییها، کارشکنیها و دو قطبیسازیها جای خود را به همدلی، همکاری و حرکت در یک مسیر مشترک میدهد. این همان درسی است که غدیر و مکتب امیرالمؤمنین(ع) به مسلمانان میآموزد؛ درسی که اگر به درستی فهم و اجرا شود، میتواند زمینهساز رشد، وحدت و پیشرفت جامعه اسلامی باشد.
